donderdag, maart 23, 2006

Het zwarte eiland

Ik dacht dat het werkelijk voor de kust lag, dat eiland. Ik geloofde dat de getijden hier een geheim gevangen hielden en dat een eiland alleen in open zee te vinden was. Uren tuurde ik over dit eindeloze water, luisterde naar haar stem, sprak en fluisterde, maar hoorde niets dan een overdonderende stilte. Ik gooide stenen in het water alsof ik haar pijn kon doen, haar uit haar schelp kon lokken, maar er gebeurde niets. De stenen verdwenen zoals gedachten verdwijnen in de stroom van gedachten of ideeen opgaan in de oceaan van herinneringen en toevalligheden.

Het zwarte eiland bestaat niet. Het bestaat in mijn gedachten. Voor mij is Isla Negra de dumpplaats voor dwaze ideeen, de afvalberg voor fouten en gebreken. De ervaring leert me dat ik er af en toe naar terug zal keren. Met de boot, en de tijd als immer op tijd komende veerman. Ik weet niet wanneer ik terugga, vertrek of terugkom. Maar ik weet nu dat ik hier op zoek was naar mijn duistere gedachten, mijn fouten en mijn stoutste dromen. Twee weken zei de veerman en ik bleef geen dag langer.

De laatste weken was ik voor jou afwezig. Ik dwaalde rond in de wouden van mijn zwarte eiland. Hoorde er schimmige gedaanten, zag er wezens met het gezicht van Maarten de schrijver, Maarten de natuursportgids, Maarten de communicatieverantwoordelijke, Maarten de dromer, Maarten de verantwoordelijke vader, Maarten de fantast en leugenaar, van Maarten... met elk van hen had ik een gesprek, op de rotsen, rond een vuur, in de bergen, onder een boom. de oceaan immer aanwezig. Het was leven op de rand, op het einde van mijn gedachten, in het woud waar de bomen versteend zijn. Daar waar dromen opborrelen, openbarsten en de neerslag weer op aarde valt. Mijn overheersend gevoel tijdens die gesprekken was angst. Het was moeilijk om elk van de partners in de ogen te kijken. Maar alle ogen heb ik tot op de bodem leeggekeken. Ik heb mijn toekomst gezien, mijn angsten in het gezicht uitgedaagd en ze uitgenodigd om me voor de rest van mijn leven op te jagen. Als een volleerd jager, vil ik de angsten van hun luizige pels en huld me onder dronken drinkgelach in steeds een andere avondpij. In het nieuwe morgenrood zal ik lachen om het beleefde moment. Angsten vinden hun dood in het realiseren van een droom.

Uren heben we ge
feest op het eiland. We werden dronken, rookten ons naar de sterren, vielen en lagen op de rotsen in het deinende zonlicht. We zwommen naakt in de door de volle maan verlichtte oceaan, we deelden het bed, we vochten en vielen huilend in elkaars armen. Ik heb ze een voor een gevonden, en ze weten dat ik ze een voor een kom vermoorden. Van liefde naar haat en weer terug.

Na een tijd vond ik jou op het eiland. Mijn grootste angst maar ook mijn grootste droom. Hoe kon het dat je zolang onzichtbaar bleef. Dagenlang vroeg ik het me af. Ik zag je niet want je was overal. Zoals de onzichtbare oceaan op het einde van de malacon. Je hoort ze, je voelt ze in de lucht en je ruikt haar aanwezigheid. Maar ze blijft voor je oog verborgen. Totdat je weet dat alles wat je ziet en voelt voortkomt uit de oceaan, uit jou. De avond dat ik het laatste avondmaal nuttigde met al mijn gedaanten zochten we na enkele flessen champagne en te veel rode wijn naar een vrouw op het eiland. We waren stomdronken en bronstig als een stier in een lentewei. We vonden er geen enkele. Maarten de dromer nam dan maar het voortouw. Hij beschreef de vrouw van zijn dromen. Iedereen muisstil terwijl iedereen nog stommer dronken werd. We werden verliefd en bleven het.

Ik kijk vandaag uit naar jou. Ik zoek je ik focus mijn verrekijker. De veerman zegt dat ik de boot moet verlaten. Hij lacht om mijn enthousiaste afwezige blik. Hij is vriendelijk, grijs en wijs. Hij fluistert dat tijd niet echt is en dat zodoende de breuklijn tussen deze wereld en de eeuwigheid, tussen jou en mij een illusie is. Ik zeg hem dat de wereld op elk moment perfect is. Hij lacht, ik lach. De wijsheid die een wijze probeert te communiceren klinkt onvermijdelijk dwaas.

3 Comments:

At 9:52 p.m., Blogger jo said...

knap geschreven

 
At 8:27 a.m., Anonymous Cedric said...

Echt knap mate! Met de foto's erbij herken ik Argentiniƫ ook terug! KNAP!

 
At 11:41 a.m., Anonymous Anoniem said...

Knap geschreven maarten...een confronterende inkijk
Herman

 

Een reactie plaatsen

<< Home